Faunus

Oude latijnse bos- en herdersgod, wiens naam de Romeinen, terecht of ten onrechte, afleidden van favere, 'begunstigen'. Van Faunus achtte men de geheimzinnige geluiden in de bossen afkomstig, waaraan voorspellende kracht werd toegeschreven; daarom heette hij ook Fatuus (van fari,'spreken') of Fatuclus. Onder de naam Inuus (door het volk afgeleid van inire,'bespringen') bevorderde hij de vruchtbaarheid van het vee. Als Incubus (Nachtmerrie) gaf hij de mensen angstdromen. Dat de god ook identiek zou zijn met Lupercus, voor wie op 15 februari te Rome de Lupercalia werden gevierd, is een onbewezen hypothese.

De boeren van Latium vierden ter ere van F. een feest op 5 december. Te Rome zelf kreeg de god in 194 vC een tempel op het Tibereiland.

In kunst en literatuur werd Faunus reeds vroeg geïdentificeerd met de griekse god Pan. Doordat deze dikwijls deel uitmaakte van het gevolg van Dionysus, is het te verklaren dat de Romeinen met het meervoud Fauni de griekse saters aanduidden. Dergelijke faunen zijn weergegeven in beelden als de beroemde z.g. Barberini-faun in de Münchener Antikensammlung en de bronzen statuette uit het huis van de Faun te Pompeji, thans in het Museo Nazionale van Napels.
De vrouwelijke pendant en gezellin van Faunus heette Fauna en werd met de Bona Dea geïdentificeerd.

---